کربن

کربن در دوران پیش از تاریخ کشف شد و به شکل دوده و زغال چوب برای اولین تمدن‌های بشری شناخته شده بود.

در سال ۱۷۷۲، آنتوان لاووازیه نشان داد که الماس‌ها نوعی کربن هستند؛ هنگامی که نمونه‌هایی از زغال چوب و الماس را سوزاند و دریافت که هیچ‌کدام آبی تولید نمی‌کنند.

در سال ۱۷۷۹، کارل ویلهلم شله نشان داد که گرافیت با سوختن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند و بنابراین باید شکل دیگری از کربن باشد.

عمده‌ترین استفاده از کربن غیر از غذا و چوب به شکل هیدروکربن‌ها است، به ویژه سوخت فسیلی گاز متان و نفت خام.

گرافیت برای نوک مداد، بوته‌های دما بالا، سلول‌های خشک، الکترودها و به عنوان روان‌کننده استفاده می‌شود.

الماس‌ها در جواهرات و در صنعت برای برش، حفاری، سنگ‌زنی و پولیش استفاده می‌شوند.

دوده به عنوان رنگدانه سیاه در جوهر چاپ استفاده می‌شود.