آلومینیم

در سال ۱۷۶۱، گیتون دو مورو نام آلومین را برای باز موجود در زاج پیشنهاد داد، و آنتوان لاووازیه در سال ۱۷۸۷ فکر کرد که این اکسید فلزی هنوز کشف نشده است.

سر هامفری دیوی در سال ۱۸۰۸ وجود پایه فلزی زاج را شناسایی کرد.

هانس کریستیان اورستد اولین کسی بود که در سال ۱۸۲۵ آلومینیوم فلزی را به شکل ناخالص جداسازی کرد.

فریدریش وولر عموماً به عنوان کسی شناخته می‌شود که فلز را در سال ۱۸۲۷ جداسازی کرد.

آلومینیوم در طیف گسترده‌ای از محصولات از قوطی‌های نوشیدنی تا چارچوب پنجره و از قایق تا هواپیما استفاده می‌شود.

در خطوط انتقال الکتریکی استفاده می‌شود.

همچنین برای ظروف آشپزخانه، تزئینات خارجی ساختمان و در هزاران کاربرد صنعتی استفاده می‌شود.

هنگامی که با مقادیر کمی از مس، منیزیم، سیلیکون، منگنز یا سایر عناصر آلیاژ می‌شود، خواص مفید متنوعی ایجاد می‌کند.