استاتین

85
At
گروه
۱۷
تناوب
6
بلوک
p
پروتون ها
الکترون ها
نوترون ها
85
85
125
ویژگیهای عمومی
عدد اتمی
85
عدد جرمی
[۲۱۰]
عدد جرمی
210
دسته
هالوژنها
رنگ
نقره ای
رادیو اکتیو
بلی
از یونانی astatos، به معنای ناپایدار
ساختار کریستالی
قابل تغییر
تاریخچه
در سال ۱۸۶۹، وجود آستاتین برای اولین بار توسط شیمیدان روسی دیمیتری مندلیف پیش‌بینی شد و عنصر اکا-ید نامیده شد.

در سال ۱۹۴۰، دیل آر. کورسون، کنت راس مکنزی و امیلیو سگره عنصر را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی جداسازی کردند.

به جای جستجوی عنصر در طبیعت، دانشمندان آن را با بمباران بیسموت-۲۰۹ با ذرات آلفا ایجاد کردند.
الکترون های هر لایه
2, 8, 18, 32, 18, 7
ساختار الکترونی
[Xe] 4f14 5d10 6s2 6p5
At
آستاتین به صورت ترجیحی در غده تیروئید تجمع می‌یابد
خواص فیزیکی
جنس
جامد
چگالی
۷ g/cm3
نقطه ذوب
۵۷۵٫۱۵ K ۳۰۲ | °C ۵۷۵٫۶ °F
نقطه جوش
۶۱۰٫۱۵ K ۳۳۷ | °C ۶۳۸٫۶ °F
گرمای همجوشی
۶ kJ/mol
گرمای تبخیر
۴۰ kJ/mol
ظرفیت گرمایی ویژه
- J/g·K
فراوانی در پوسته زمین
قابل تغییر
فراوانی در جهان
قابل تغییر
امیلیو
اعتبار عکس: pauli.uni-muenster.de
امیلیو سگره، یکی از کاشفان عنصر
شماره ثبت سی‌ای‌اس
7440-68-8
عدد CID پاب کم(PubChem)
قابل تغییر
خواص اتمی
شعاع اتمی
-
شعاع کووالانسی
۱۵۰ pm
الکترونگاتیویته
۲٫۲ (درجه پاولینگ)
پتانسیل یونیزاسیون
۹٫۳ eV
حجم اتمی
۳۰ cm3/mol
رسانایی گرما
۰٫۰۱۷ W/cm·K
حالات اکسید شدن
-1, 1, 3, 5, 7
کاربرد ها
آستاتین-۲۱۱ تازه تشکیل شده در پزشکی هسته‌ای مهم است.

پس از تولید، آستاتین باید سریعاً استفاده شود، زیرا با نیمه عمر ۷.۲ ساعت واپاشی می‌کند.

آستاتین-۲۱۱ می‌تواند برای پرتودرمانی هدفمند با ذرات آلفا استفاده شود، زیرا از طریق انتشار ذره آلفا واپاشی می‌کند.
آستاتین بسیار پرتوزا است
ایزوتوپ ها
ایزوتوپ های پایدار
-
ایزوتوپ های ناپایدار
193At, 194At, 195At, 196At, 197At, 198At, 199At, 200At, 201At, 202At, 203At, 204At, 205At, 206At, 207At, 208At, 209At, 210At, 211At, 212At, 213At, 214At, 215At, 216At, 217At, 218At, 219At, 220At, 221At, 222At, 223At